30 Jul '03 - 01:58[I LOVE NEW YORK 2]
Als ik naar deze foto kijk, komt het overweldigende gevoel van ’s avonds in New York te zijn, naar boven: de immense gebouwen, winkels die altijd open zijn (24/7), toeterende taxi’s, zoemende airco’s (na kantoortijd gaat dat gewoon door), de levendigheid rond de kiosken, de stomende putten, de piepende remmen van de bussen (wanneer de straat omhoog loopt) en de aantrekkingskracht van prachtige uitgaansgelegenheden. Kortom: de geuren en geluiden van een wereldstad.
In de spiegeling van de bus zie je de luifel van het Russian Tea Room, een beroemd restaurant op de 57ste straat vlakbij Carnegie Hall. Iedereen in New York kent deze plek omdat er veel celebs komen. Het bestaat al sinds 1926 en is in eerste instantie een sociëteit voor Russische muzikanten en leden van het Russian Imperial Ballet. Maar als ook filmsterren als Elisabeth Taylor er komen, wordt het glamour spot number one. Als je binnenkomt, doen je ogen dan ook pijn van de fonkeling van kroonluchters en het rode pluche. Poepsjiek, maar erg gedateerd.
De ordinaire straat wordt van het restaurant gescheiden door een draaideur. Zowel binnen als buiten staat een man in een rood fluwelen pak. Ondanks deze ogenschijnlijke ‘barrière’ ga ik naar binnen (en ga niet als andere toeristen door de raampjes staren!) en bestel een kopje koffie aan de bar. Ik zie er zwaar underdressed uit in mijn spijkerbroek, maar ik wil het Russian Tea Room weleens van binnen zien. Ik ben er nu toch. Punt. ’s Avonds maak ik deze foto.
Als ik het jaar erop wederom in New York ben, ga ik er naar toe. Niet om een duur kopje koffie te drinken, maar om een vergroting van deze foto aan te bieden. De floormanagers or whatever komen allemaal rond de foto staan en vinden het great, absolutely great! en beloven de foto op te hangen in kantoor.
Of ik er wat voor wil hebben?
Eh. Tja. What to say? Nee, stamel ik. Maar ik krijg wel kopje koffie aangeboden.
Welnu.
Tot mijn grote verbazing lees ik op de site dat The Russian Tea Room sinds vorig jaar gesloten is vanwege tegenvallende bezoekersaantallen! (Beetje logisch, welke celeb wil nou gezien worden in de kitsch van de jaren ’30?) Het zeven verdiepingen tellende gebouw is opgekocht door The U.S. Golf Association, en er zijn plannen om er een Golf Visitor Centre te vestigen! Mijn broek zakt hiervan af. Een pand met historie wordt misbruikt door een stel lulletjes met balletjes.
Bovendien vraag ik me af...
Wat zou er met mijn foto gebeurd zijn?
01:06[POLONAISE]
Als je file polonaise noemt,wordt het ineens een stuk gezelliger.
29 Jul '03 - 01:20[... ALLEEN DE TRAM GLIJDT VOORBIJ]
Deze foto heb ik een aantal jaar geleden gemaakt op de Dam in Amsterdam (er ligt nog asfalt in plaats van kinderkopjes!)Met statief sta ik op het Rokin en kijk uit op het kruispunt. Het is rond 24:00 en rustig op straat omdat er een fikse regenbui is geweest. Alleen de tram glijdt voorbij.
Er zit behoorlijk wat tijd in deze foto. Het is mijn eerste afdruk op barietpapier dat een andere aanpak vergt.
28 Jul '03 - 07:33[HIPPE HOES]
Ja, ik heb wederom een prachtige hoes gevonden! In een stoffige snuffelbak onder de toonbank kom ik deze Hot Hits 2 tegen, 33 jaartjes oud (1970). Voor dezelfde prijs als een koffie verkeerd (in Amsterdam 2 euri) haal ik vandaag de seventies in huis. Op de
achterkant van de LP wordt gemeldt dat 'deze stereo LP ook op een moderne mono platenspeler gedraaid kan worden’. Goed te weten.
De kleuren vind ik prachtig: het diepblauwe van de lucht met dito kleur jurkje van
behang-print en de mooie oranje letters van Hot Hits. Zullen die laarzen nog ergens te koop zijn?
De tracks hebben niet bepaald het gewaagd kort rokje gehalte van de cover, maar klinken eerder als een coltrui: 'Montega Bay' - Bobby Boom, 'It’s so easy'- Andy Williams, 'Gasolene Alley Bred' - Hollies en 'Which Way you goin’ Billy' - Poppy Family.
Bij het opzoeken van deze plaat op internet kom ik op de link van Cover Heaven met mooie hoezen uit de ’50, ’60 en ’70. Ook mijn LP staat erbij. Ik kan niet zo snel vinden hoeveel de Hot Hits waard is. Vast niet veel.
Ik heb ook nog wat eighties plaatjes aangeschaft: van Icicle Works, the Fixx, Nik Kershaw én... the Synthesizer Greatest Hits met onder andere ‘Crockett’s Theme’ van Jan Hammer. Laatstgenoemde plaat is uitgebracht door Arcade in 1989 (ex-LPF’er Herman Heinsbroek staat bij de credits) en heeft een hopeloos ouderwets futuristische aandoende hoes. Wie goed kijkt, ziet tussen de UFO's Ad Visser dansen. Lolo-bal.
Als je ervan uitgaat dat elke muziekstroming na 20 jaar een hippe revival beleeft, loop ik dus zes jaar voor op de instrumentale synthesizer-hype.
Bien.
Ik koop alvast schoudervullingen
25 Jul '03 - 18:44[I LOVE NEW YORK]
Twee jaar geleden maakte ik deze foto in New York, staande op een muurtje met een statief op de hoek Fifth Avenue en 42nd Street (achter mij ligt the Public Library). In New York mag je eigenlijk nergens opklimmen. Als je eraf valt, kan je namelijk een persoon of instituut aanklagen. En door de complexe verzekeringsstructuur in Amerika kan dat oplopen tot enorm hoge bedragen. (Vandaar dat je regelmatig mensen gewapend met pen en enorme lijsten door de stad ziet lopen, turend naar de grond. Elk stukje grond op Manhattan wordt in kaart gebracht en elke opstaand stoeprandje wordt gemeld.) Geen idee waarom politie en bewaking me hier met rust laat, maar ik kan minstens een half uur mijn gang gaan om een serie ‘actiefoto’s’ te maken.
En nog een zwart-wit foto'tje. Het moge duidelijk zijn. I love New York.
08:05[MAN VS VROUW]
Af en toe lees ik een artikel, boek of column over de verschillen tussen man en vrouw. Meestal lees ik het niet helemaal uit. Daar heb ik het geduld niet voor (ik ben meer van de praktijk), maar ik vind bovendien dat het leven uit verrassingen moet bestaan. Je hoeftniet alles te begrijpen. Meningsverschillen houden de geest scherp.
Eén voorbeeld dat is blijven hangen, gaat over de volgende situatie.
Man en vrouw in de auto. Man zit achter het stuur. Groot bord met ‘tanken, plassen, koffiekopje’ over 1 km.
Vrouw: ‘Ik zou best koffie lusten.’
Man: ’oh ja?’
Man scheurt langs het tankstation. Vrouw boos. Zij had toch aangegeven dat ze koffie wilde?!
FOUT
W r o n g
Ceci n'est pas une pipe.
Dit is dus niet duidelijk genoeg, staat er in het boekje. De vraag moet directer, gespierder en kort door de bocht.
Goed.
Ik bevind mij gisteren in exact dezelfde situatie. Vriend G. achter het stuur, ik ernaast. Het bord: versnaperingen en tanken 1000 meters van ons vandaan.
Ik zeg: ‘Stop zo eens, ik wil koffie.’
(hoe direct wil je het hebben?)
Zegt vriend G: ‘Jezus, jij kan af en toe zo dwingend zijn.’
Schiet mij maar lek.
24 Jul '03 - 13:32[MEET AND GREET]
Gisteren was het eindelijk zover, de Meet & Greet met Camarados (Gert Jan = GJ) in Amsterdam! Via een zeer ingewikkeld puntensysteem en tientallen duistere gokwedstrijden, bleef er uiteindelijk één persoon over die de Groningse moblogger mocht ontmoeten
en die persoon was ik!Op een terrasje op de Prinsengracht zat 'ie dan. Friemelend aan zijn telefoon en camera, drinkend uit een glas cola light. Ik zenuwachtig natuurlijk, want... zou er al een foto gemaakt zijn zonder dat ik het wist?!
En waar hebben we het de hele tijd over gehad? Tja...
In ieder geval over webloggen natuurlijk, een 'vak' dat ik sinds november 2002 beoefen. Oorspronkelijk ben ik deze site gestart voor mijn reisverhalen vanuit Zuid Oost Azië (november 2002 - maart 2003) maar sinds maart is ellenweb.com officieel een weblog met het Pivot reactiestysteem. En vanaf vandaag ga ik proberen er elke dag wat op te zetten. JA! Dat is een goed voornemen toch?
Terug naar de Meet & Greet.
We verhuizen van de Prinsengracht naar het prachtige terras bij het Filmmuseum in het Vondelpark. Na wederom wat glazen glas cola light wordt het steeds gezelliger met zijn drie'tjes. GJ, zijn mobiele telefoon en ik.
Maar dan moeten we er écht een einde aan breien, GJ moet nog naar Groningen en ik heb andere terras-verplichtingen. Maar we zien elkaar vast weer tijdens de weblogmeeting. Adios!
23 Jul '03 - 11:44[TO LOG TO BE]
Ja, er komt weer een weblogmeeting aan! Georganiseerd door Openhaard. Gezellig in mijn eigen stad Amsterdam, in de Vondeltuin. (Tenminste, als het wordt gehouden op de 16e, de 30ste zit ik op Lowlands.) De vorige meeting - mijn eerste, georganiseerd door Camarados - vond ik bijzonder geslaagd. Erg leuk om mensen te ontmoeten die je leest, en nieuwe mensen te ontmoeten die je gaat lezen zoals Bart, t-jo en Claver.Maar nu is het vakantie in logland. Komkommertijd? Niet echt. Altijd wel wat te lezen. Via een opdracht voor een reclamebureau kwam ik in contact met Bas van Ginkel, een moblogger op vakantie in Frankrijk. En ik heb op dit moment virtueel ene Dreknek achter me aan. Met een verstand van min 10 krijg ik al de tweede keer een open huwelijksaanzoek. Dreknek: het spijt me, ik wil geen kinderen van je. Maar probeer het gerust over een tijdje nog es. Of maak je tijdens de weblogmeeting bekend. Misschien zie je er toch leuk uit en kan je over normale dingen praten. Doe dan ook gelijk wat aan je naam. Maar bedankt voor de aandacht. CU.
(nog even een vakantie cd-tip van de dag: de Nederlandse Tasha's World. Erg fijn)
22 Jul '03 - 15:10[GELUK]
Sinds je geluk kan eten
herkauw ik de hele dag
12:59[BLOG FOR AMERICA]
George Bush heeft ook een website: the official re-election site for George W Bush. Je kan geld storten of je inschrijven om mee te werken aan zijn campagne. Hoe? Forward emails to 10 friends / Put a sign in my yard / Volunteer at headquarters / Canvas door to door / Put a bumper sticker on my car / Send 25 postcards to friends / Make get-out-the-vote phone calls / Become an e-Team Leader / Receive the latest Bush Cheney '04 news by email to send to friends .
Ik heb inmiddels ingevuld dat ik mailtjes door wil sturen naar 10 vrienden. Dat ga ik natuurlijk niet doen, maar ik wil gewoon lezen wat Bush voor onzin rondstuurd en hoe zijn Amerikaanse aanhangers worden opgejut. Want het blijft me toch fascineren, hoe Amerika geheel in de verkiezingen opgaat. Ik ga vanavond nog maar eens de film Wag the Dog huren, kan ik me alvast verder inleven.
** Update: Raymond heeft op zijn log een stukje geschreven over Bowling for Columbine. In zijn comments staat een link van Jantienus: Revoke the Oscar. Via deze site worden argumenten aangevoerd om zijn documentaire te relativeren.
15 Jul '03 - 11:10[MEGAFESTATIE]
Daar sta ik dan. Op de Megafestatie in Utrecht. Tussen andere boarders van het Flowboard-team. Gezellig de hele dag boarden. En tussendoor kijkend naar de opkomende generatie. En wat kan de jeugd van tegenwoordig allemaal doen op een beurs? Een helling van piepschuim beklimmen met spijkerschoenen gesponsord door Mars.(chocola geef je energie), met Ice-Tea kite-surfen met een karretje op het parkeerterrein (glaasje prik geeft je frisse wind), Sony probeert MP3-walkmans te slijten (who needs a cd-player?), de luchtmacht lokt kids met een nagebouwde, maar toch behoorlijk indrukwekkende, grote straaljager (wees stoer en beroer een knuppel) en V8 laat mensen presenteren op een podium (hoor erbij, wordt ook beroemd). Tussen al dit fantasierijk geweld zie je om het kwartier een sliert meisjes rennen met digitale camera’s. Red Alert for all girls... famous people!. Er loopt blijkbaar een BN’er, gevolgd door tv-camera en presentator. De generatiekloof is onoverbrugbaar, hoe ik ook probeer de piepjonge BN’ers te achterhalen, ik ken ze niet.
Er is een gedeelte ingericht met biljarttafels waar jongens op af komen die verre van skate, hip hop, casual of kak zijn. Zij zijn biljarters. En het zijn er behoorlijk veel! RTL5 heeft niet voor niets dit fenomeen uit het bejaardenhuis gehaald en laat elke dag wedstrijden zien. A niche, I tell ye’.
Een ding blijft elke generatie hetzelfde: de jongens gaan stoere dingen doen terwijl de meisjes zich willen opmaken. Bij de make-up en haarstukjes-kraam is het dan ook hysterisch druk. Eigenlijk zien alle meisjes eruit zoals de produkten op de beurs, of de beurs is precies ingericht zoals de meisjes er tegenwoordig uitzien, het is maar hoe je het bekijkt.
Er is niet alleen fun in de jaarbeurs, er is ook aandacht voor aids, soa, drank. Je ziet geen campagne meer op tv (dé oorzaak van het toegenomen aantal slachtoffers in alle categorieën) maar op de beurs gaat de overheid het goedmaken. Er worden folders uitgedeeld en dure filmpjes ingestart, maar helaas staat ertegenover een podium met optredens van jeugdige nét ontdekte sterren, dus de aandacht gaat geheel verloren.
Waar ik écht van sta te kijken, is het optreden van Idols madame Zosja. Ongelooflijk, wat een stem en performance! Als zij niet van die 13 in een dozijn liedjes gaat zingen, geproduceerd door die Idols / RTL Boulevard pukkel, gaat zij het nog ver schoppen.
Intussen maak ik in het skatepark vrienden met 12-jarigen in slobberbroeken (onderbroek niet zichtbaar, dat is voor hip hop-ers) die ‘mevrouw’ tegen me zeggen. Keurig opgevoed. Die truukjes die ze laten zien, kan ik van zijn levensdagen niet meer inhalen. Of ik moet dagenlang gaan oefenen. Nou nee.
Ik ben alleen maar blij dat ik niet NU jong hoeft te zijn. Van alle kanten wordt je toegeschreeuwd. Koop dit, koop dat! En vroeger wilde volgens mij ook niet iederéén beroemd worden. En ik zat nog wel op een school in Hilversum, het Mekka van de media en wannabees.
Het was leuk. Nu weer tijd voor serieuze zaken. Je kan tenslotte niet eeuwig jong blijven.
05 Jul '03 - 23:29[RADIOHEAD]
Hieronder mijn recensie voor Samsonic van de nieuwste van Radiohead: Hail to the Thief. (Inderdaad, had ik al eerder geplaatst, maar uiteindelijk weggehaald omdat het blad nog niet uit was.)* Een nieuwe cd van Radiohead kan je niet luisteren zonder verwantschap te voelen met voorgangers. Wie aan Kid A een zware kluif had en weer op aarde kwam met Amnesiac, heeft met Hail to the Thief een nieuwe uitdaging. Dit is het album waar Radiohead al zijn invloeden, ideeën, en eigenheid op loslaat. Het repetatieve, nerveuze karakter van Idioteque, verstilde songs a la Exit Music, een brok rockend popgeweld zoals the Bends; alle geesten uit het verleden dwalen rond. Opener is 2+2=5 met halverwege een versnellende, hypnotiserende groove, melodische diep is de eerste single There There en het stuwende A Wolf at the Door is een instant Radiohead-klassieker. Is er nog sprake van experimenteerdrift? Jawel. We horen nieuwe geluiden, andere stekelige beats, een overrompelende dynamiek, bijzondere sferische gelaagdheid en producer Nigel Godrich weet wederom verrassend ruimtelijk de stem van Yorke te mixen. Maar inmiddels luister je met een Radiohead-idioom en het vooruitstrevende, vreemde randje is eraf. Het is eerder meer van hetzelfde, op een andere manier uitgevoerd. Hierdoor is het een plaat met ‘geheimen’ maar de muzikale ontdekkingsreis gaat binnen een vertrouwd kader. Ons rest het intense genieten. Je weet wat je krijgt: Radiohead. En dat is van zichzelf genoeg.
03 Jul '03 - 23:24[LOESJE]
Je kent haar wel, Loesje. De dame die in een aantal steden in Nederland mooie posters ophangt.
Nou, voor die dame schrijf ik dus.
Dat is leuk!
Loesje is best streng, maar rechtvaardig. Als de spreuken niet goed genoeg zijn, dan schrapt ze de tekst. Zij is de baas.
Gisteren schreven we met een clubje bij Loesje thuis, ergens in de Spuistraat. Daar hadden we het over Maxima, jeugdwerkeloosheid, de Tour de France, maar ook over het ziekenhuis, gips, energie en de vakantie. Diverse onderwerpen passeren de revue en alles is mogelijk. De gekozen items schrijft Loesje bovenaan een A4-tje, en het is vervolgens aan ons zoveel mogelijk veelzeggende zinnen, spreuken en associaties te bedenken. Als de koek op is, wordt er via een ingenieus systeem gestemd en deze keuze is definitief! Alles onder het toeziend oog van Loesje natuurlijk.
Volgende week wordt er geplakt. Op het criminele pad met emmer, plaksel en posters.
'Geef je mening vleugels'!
Maar vergeet niet:
pluk de dag voordat je in een vaas eindigt.
Via, via de groeten van Loesje.
01 Jul '03 - 13:35[DATE]
toen de koekjes op waren
kwamen ze,
de gesprekken over het leven