18 Aug '03 - 15:44[AN DIE ARBEIT]
Ja, ja de belofte om elke dag te schrijven, verbreek ik met verve!Maarre... wat doe je dan de hele dag als je niet je weblog bijhoudt? Zit je uit je neus te vreten ofzo?
Nee hoor, ik interview de Category Development Manager binnen Heineken over de relatie Pathé en Heineken (Grolsch wordt sinds één jaar niet meer geschonken in de bioscopen), doe de Friday Night Skate en kom tot de conclusie dat skaten niet meer hip is (lees: een hoog bierbuikjes-gehalte en veel geblondeerd haar), ik maak een artikel voor het vakblad Bierblad over de houdbaarheid van bier (een half jaar, maar daarna is het niet bedorven omdat de "THT-datum erg ruim genomen wordt"), maak een bijzonder inspirerend boottochtje met vriend W. (ken je die mop van te weinig benzine bij je hebben?, of die dijenkletser van verkeerd gemengde benzine in een tank gooien?), ik interview Harry de Winter over zijn liefde voor muziek voor een boek van Warchild (komt januari uit bij Bruna), ik doe streetcasting voor fotograaf M. voor een printcampagne voor Western Union money transfer, ik ga vrolijk naar de Parade maar vlucht omdat het vreselijk druk is (of je moet het leuk vinden om urenlang in de rij te staan! Bleh, wat was het stom dit jaar...) en ik schrijf een artikel voor de FRET over Nederlandse popmuziek in film (er wordt een dag georganiseerd tijdens het Utrechts filmfestival).
En als freelancer moet je netwerken en veel uit eten.
Erg vervelend.
08 Aug '03 - 03:31[WARM ZAPPEN]
... er is sprake van een hittegolf als er drie dagen lang temperaturen worden gemeten van 25 graden. Op de radar is goed te zien dat...ZAP
... vooral de ijsjes zijn niet aan te slepen. Hoewel de magnum nog steeds populair is, doen de waterijsjes het opvallend goed deze zomer. De ouderwetse raket bijvoorbeeld is...
ZAP
... ook in de supermarkt van Wormerveer is het drukker dan normaal. Familie de Boer neemt bijvoorbeeld veel flessen water mee. "Ja, op de camping is het toch een stuk duurder hè? En het is bovendien lekker koel in de supermarkt. Zo kan ik mooi...
ZAP
... het is nog te vroeg voor een officiële smog-waarschuwing maar mensen moeten toch rekening houden met...
ZAP
sjoelvereniging ‘de Schijf’ heeft alle sjoelbakken moeten vervangen. Door de hitte is het hout uitgezet en zijn er bobbels op het wedstrijdvlak ontstaan. De penningmeester noemt het een ramp. "Wij zitten met onze handen in het haar. De verenging moet misschien zelfs wel...
ZAP
Gelukkig valt de hittegolf ook dit jaar in de komkommertijd.
03:27[CAMBODJA]
Het mooie van een weblog is dat je kan schrijven wat je wilt. Je bent hoofdredacteur, eindredacteur en schrijver tegelijkertijd. Nog fraaier is dat je geoorloofd kan wisselen van gebeurtenis en locatie. Er is op deze website geen enkele chronologie te ontdekken. (Sorry).
Maar kan je dan ook zomaar naar Cambodja op je weblog?
Ja hoor.
Z o e f.
Daar sta ik dan.
Op een landweggetje met een brommertje in Cambodja, ergens in het zuiden. Met allemaal nieuwsgierige kids om mee heen. Ze willen een beetje met je kletsen en aan me zitten. Ik spreek vier woorden Khmer en zij een paar woordjes Engels, dus de communicatie verloopt uitmuntend. Zo’n brommertje is trouwens een uitkomst, het is dé manier om het platteland goed te verkennen. Gewoon net zo slingeren en chaotisch rijden als de Khmer (zonder te kijken de weg op rijden!) en je komt een heel eind. Onderweg maak je heel wat mee: buffels die plotseling oversteken, kinderen die naar je schreeuwen en zwaaien, mensen die naast je komen rijden om met je te kletsen en verkoopsters van eetstalletjes die je vriendelijk proberen te lokken. Tel daarbij de prachtige omgeving op met groene rijstvelden en palmbomen en je waant je in het paradijs. Als je langs de kant van de weg stopt, komen van heinde en verre mensen naar je toe die in de omliggende hutjes en huisjes wonen. Een paar woorden Khmer is genoeg voor een hoop lol.
Goh, leuk stukje tot nu toe hoor. Maar als je geen sterk einde kan bedenken, mag je op je eigen weblog dan gewoon stoppen?
Dat kan.
05 Aug '03 - 09:45[I LOVE NEW YORK 3]
Dit is het Grand Central Terminal in New York. Gemaakt met een groothoeklens. (Ik heb ook nog foto's binnen gemaakt die ik binnenkort zal posten.) Het Grand Cental is is een van de weinig 'oude' gebouwen in New York tussen al het moderne geweld. En die tegenstelling vind ik erg mooi te zien.
09:37[JOEPIE.... 10.000 +]
Wow. Mijn Netstad-tellertje is vandaag over de 10.000 bezoekers gegaan. Ongelooflijk! Voor een aantal webloggers onder U de normaalste zaak van de wereld, voor mij een enorme mijlpaal. Ik sta even stil bij dit moment met uw welnemen. Ik ben namelijk wel nieuwsgierig wie er zo dagelijks even naar mijn site surft.Dus.
U weet inmiddels een beetje wie ik ben.
Maar wie is U?
09:07[BONJOUR MADAME]
Minstens twee minuten duurt het, voordat het Franse vrouwtje van haar stoel achterin de donkere winkel is opgestaan om mij te helpen. Ik ben in St. Christophe, Noord Frankrijk. In het dorpje zijn een handjevol winkels. Ik zoek batterijen en wat lekkers.
De winkel is pikkedonker en eerst denk ik er niemand is. Maar dan hoor ik gestommel. Mijn ogen zijn inmiddels aan het licht gewend geraakt. Er komt iemand aan.
Bonjour Madame hoor ik.
Het oude vrouwtje kijkt lief maar vermoeid. Als ze achter de toonbank staat steunt ze met al haar kracht op het tafelblad, haar knokkels worden er wit van, en schuin kijkt ze naar haar stoel waar ze straks weer mag gaan zitten. Hoe lang zou ze dit winkeltje al hebben? Twintig, dertig, veertig jaar? In ieder geval zal het niet overgenomen worden. De Fransen geven de voorkeur aan grote gekoelde supermarche’s langs de weg waar je ook de auto zo handig kan parkeren.
Ja, de romantiek van kleine winkeltjes met warme stokbrood vervliegt.
Ze wijst de plek aan waar batterijen liggen. Duracal. Nog wat chocola en koekjes in het plastic tasje en dan reken ik af.
Zoals zo vaak doet mij een situatie in het heden denken aan een moment in het verleden. Dit keer maak ik de associatie met de oma van bakkerij van der Linden. Dat zegt jou natuurlijk niets, maar in mijn geboortedorp Nederhorst den Berg is Bakkerij van der Linden een begrip. Het is de concurrent van bakker van der Molen.
Nou ja, laat maar.
In ieder geval is oma van der Linden ondanks haar hoge leeftijd nog werkzaam als verkoopster. Daar, in het achterkamertje - dat je kan zien door de grote glazen deur achter de toonbank -, staat een stoel. En in die stoel zit oma. Het belletje klinkt vriendelijk als ik de winkel binnenkom. In mijn hand twee kwartjes. Vijftig cent.
Het duurt altijd even voordat ze komt. Das mooi, dan heb ik alle tijd om geconcentreerd na te denken voordat ik zeg:
Ik wil één zure bom, één schuimblok, en drie colaflesjes. Of nee doe maar twee zure bommen, alleen rode hoor!, één trekdrop, één spekkie of nee doe toch maar .
Minutenlang staar ik naar het lekkers door de ruiten van de vitrine. En oma maar geduldig luisteren. Als kind vind ik het heel normaal dat mijn snoepwensen gerespecteerd worden en naar mijn uiterst zorgvuldig gemaakte beslissingen wordt geluisterd. Je kan die vijftig cent maar één keer uitgeven, dat leer je al vroeg. Nu begrijp ik hoe sneu het was. Vijftig cent! Oma staat vijf minuten mij te helpen om vijftig cent winst! (Nou ja, vijftig cent ‘omgezet’ , dus dertig cent winst. Deze volwassen wijsheid maakt het nog schrijnende.) Eigenlijk moet ik alsnog mijn excuses aanbieden.
En als ik nou de enige was met vijftig cent! Als de Jozefschool uitgaat, zijn er meer kinderen met plakkerige handjes die chaotisch de snoepbestelling doorgeven.
Terug naar Frankrijk.
Ik vraag het vrouwtje of ik een foto mag nemen. Het is donker dus ik moet mijn camera op statief zetten. Ik heb geen flits. Het vrouwtje lacht zelfs een beetje en gaat iets rechterop staan.
Ik heb geen idee of beide dames nog leven. Dat van oma van der Linden zal ik eens aan mijn ouders vragen. De vrouwtjes hebben mij in ieder geval goed geholpen.
En die zure bommen?
Die krijg ik écht nooit meer door mijn strot.