30 Dec '03 - 12:00[2004]
De afgelopen dagen word ik méér dan ooit geconfonteerd met het feit dat ik een eigen bedrijfje heb. Géén vrije dagen, géén kerstborrel en al helemaal geen kerstpakket. Vind ik dat erg? Eigenlijk niet. Weekenden en werkdagen lopen al jarenlang bij mij door elkaar en het zelf indelen van tijd vind ik heerlijk. Feit is wel dat de meeste bedrijven dicht zijn en ijskoud een bandje laten horen "wij zijn er 5 januari weer". Beetje lastig als een aantal deadlines precies op die dag zijn. Op dit moment ben ik bezig voor Muziek en Beeld, NL20, FRET, 3FM en Bierblad (vakblad Horeca). Daarnaast ga ik 7 artikelen maken voor een brochure waarin duidelijk moet worden waarom het zo leuk is om studies als Bouwkunde en Civiele Techniek te kiezen. Ik ga spreken met (oud) studenten en bouwtypes met een potlood achter hun oor. Of gaat alles met de computer tegenwoordig? Over twee weken ga ik me storten in het jargon van cement, doosvormige constructies (ja, het bestaat écht!), het opdrijvend vermogen en vereffeningsbuizen. Werkpak aan en bril op. Volle bak.
Ik vind het jammer dat het niet koud is. Met sneeuw op de ruiten is het nog fijner op binnen achter de computer te zitten. Mijn iTunes draait inmiddels overuren: Grandmaster Flash, Bonnie Prince Billy, Cat Power, David Sylvian, Kashmir, Warren Zevon, the Roots, The Mars Volta, Marlena Shaw, Madlib, Brand Nubian, Carole King, alles door elkaar heen. Of ik luister naar 3voor12 voor concerten van Nederlandse bands. Ook leg ik af en toe een LP'tje op. Ondanks heb ik 60 platen gekocht bij Mevius op de Overtoom. Naast de Albert Hijen. Voor alle Amsterdammers, ga er heen! Heerlijk struinen in de bakken en de meeste platen zijn 1 euro. Maar je vindt er ook kostbare platen, zo heb ik 'Radio-Activity' gekocht van Kraftwerk.
Nog 1,5 dag en het is 2004. Vorig jaar zat ik met oud&nieuw in Laos, in Azië. Toen geen feest voor mij want ik had voedselvergifiging en lag kotsend in bed. Dit jaar is alles anders. Ik moet nog een paar goede voornemens bedenken. Je moet érgens mee gaan stoppen, dat hoort toch zo? Of moet je juist ergens mee beginnen? Hoe dan ook, ik wens iedereen een fijne jaarwisseling en bij voorbaat een geslaagd 2004. Wie naar het feest in Club de Ville gaat, ik zie u daar...
22 Dec '03 - 18:55[NIEUWS-CLICHE]
Sommige uitdrukkingen kan ik niet meer horen/zien. Je leest het overal in de krant, en als je naar het journaal kijkt, komt het elke dag voorbij. Help! Is er dan geen enkel alternatief te verzinnen voor landen die 'het braafste jongetje van de klas' zijn!
18 Dec '03 - 10:28[VERPAKKINGEN]
Verpakkingen van produkten hebben op mij een enorme aantrekkingskracht. De foto's, grafische tekens of de tekst bekijk ik keer op keer. Onder de douche ('lipiden (?) die het haar van binnenuit versterken, de haarschacht (?) verbeteren en de buitenlaag beschermen'), tijdens het eten van mijn cornflakes ('een ontbijt met Kellogg's geeft iedereen elke ochtend de brood nodige energie en is dus een lekker alternatief voor de boterham' - zie je de woordspeling, zie je het?) en mijn simpele wokmaaltijd van Bonduelle ('het respect voor behoud van de natuurlijke smaak en krokantheid van de groenten maakt deze melange uniek'). Er klopt natuurlijk geen bal van, maar daar zijn het reclameteksten voor. Mooie woorden in dit kader zijn: 'trefzeker', 'comfortabel', 'betrouwbaar', 'effectief en efficiënt' en 'dynamisch en energiek' (laatstgenoemde duo's zijn onverslijtbaar). Meestal zijn de teksten trouwens belabberd, staan er veel fouten en is het slecht te lezen doordat er weinig of geen komma's staan. Reclametekten op produkten zijn een beetje kinderlijk. Alsof er tussen de regels door staat: 'koop nou, toe nou, ah toe!' Als een jengelend kind staan ze naar mijn aandacht te vissen. En het lukt ze ook nog.
Van de volgende tekst die op de biologische extra milde yoghurt staat van de Albert Heijn (die kleine potjes van 0,75 eurocent) kan ik maar geen genoeg krijgen. Wie dat heeft verzonnen, krijgt de prijs voor kampioen uit zijn duim zuigen. Komtie:
Albert Heijn biologische zuivel komt van boerderijen waar de koeien op natuurlijke wijze worden verzorgd. De weide waarin ze grazen wordt niet met chemische bestrijdingsmiddelen en kunstmest behandeld, zodat klaver en veldbloemen volop kunnen groeien. De koeien grazen daarom lekker gevarieerd.
Het welzijn van de dieren staat voorop. De koeien lopen zoveel mogelijk buiten. In de stallen hebben de koeien volop bewegingsruimte en is er veel daglicht.
Het voer wordt zoveel mogelijk biologisch geteeld en altijd streng gecontroleerd.
Kortom: veel goede zorgen voor grazende koeien en dus smaakvolle, biologische zuivel.
Dus lekker gevarieerde grazende koeien produceren mijn smaakvolle yoghurt?
Das tof.
17 Dec '03 - 14:14[VROUW-ONVRIENDELIJK STUKJE]
Gisteren heb ik geholpen bij het ophangen van kerstversiering bij roeivereniging 'de Amstel'. (Nee, ik roei niet. Nooit gedaan en zal het nooit doen. Maar ik kom er weleens.)
Nu gaat het mij niet zozeer om de kerstballen, slingers, kerstklokjes en andere creatieve uitingen van kerst, ik ben meer het type van de lampjes. Het uit elkaar halen van deze bos groene touw met gekleurde lampjes is jarenlang mijn specialiteit gebleken. Nadat dit me wederom is gelukt (en het was een chaos in die doos met lampjes!), hang ik het op in het systeem-plafond. Ik doe dat zorgvuldig en vergeet zelfs niet om nog een stukje roeispaan mee te nemen. Die hangt aan de zijkant en het lijkt me leuk om 'daar naar toe te werken'. Stukjes rood lint bindt ik om de zoveel centimeter om de lampjes heen. Het effect is bijzonder leuk moet ik zeggen. Na een kwartier schiet ik al een behoorlijk eind op. Af en toe even van de kruk springen om naar het resultaat te kijken en er dan weer triomfantelijk opklimmen. Mijn kopje thee staat intussen knus te dampen op de bar.
Man F:
Heej Ellen, doen die lampjes het eigenlijk?
Slik...
Eh...
Om een lang verhaal van het testen van diverse stopcontacten en het aandrukken- en draaien van de individuele lampjes kort te maken: de slinger met lampjes geeft geen licht. Niet eens een beetje.
Man F:
Dat is typisch iets voor vrouwen, om dat niet te testen!
Ik gaf hem maar gelijk.
14 Dec '03 - 22:21[WE GOT 'EM]
De volgende vraag wordt deze week vast een keertje gesteld:
Waar was jij toen het nieuws bekend werd van Saddam?
Ik zat achter de computer en ging tussen het werk door even koppensnellen op www.nu.nl. 'Saddam Hussein is gepakt'. Goh, denk ik. En ga weer verder.
TV en radio blijven stil.
Niets aan de hand.
(Soms dringen zaken eenmaal niet zo snel tot me door)
Het is 16.00. Nog even snel teletekst op tv aan voordat ik naar de Krawattenklub ga, en een
That Dam! ga kopen.
*FLASH*
Saddam met een grijze baard en een stokje in zijn mond.
Schokkend wereldnieuws is hier een understatement..
12 Dec '03 - 12:08[HET SCENARIO - 2]
Anne staart naar buiten en zucht. Ze probeert geconcentreerd te kijken naar wat zich op straat afspeelt. Een jonge vrouw met rode, hysterische lippestift brengt het wagentje tot stilstand, stopt haar baby goed in en loopt weer verder. Twee meter verderop neemt een man met blond lang haar met een moeilijk gezicht een laatste trek van zijn peuk en gooit het weg. Naast hem een bestelbusje waar twee parkeerwachters keurend om de auto heenlopen, één parkeerwachter is al aan het schrijven. Het zijn details die haar normaal een gevoel van tevredenheid bezorgen, een soort verliefdheid op de stad, maar ze doen Anne op dit moment niets. Ze heeft een vervelend gevoel in haar onderbuik en voelt haar hart kloppen.
Dan trilt er iets in haar jaszak. Haar mobiele telefoon. Een SMS.
Kan ik je vandaag ajb even zien? Thomas. Ze staart naar het schermpje. Ongelooflijk, dat hij zomaar contact met haar durft op te nemen. Ze was blijkbaar niet duidelijk genoeg geweest. Moet ze antwoorden?
We zien elkaar nooit meer, laat me met rust. Even twijfelt Anne maar ze wist het berichtje en stopt haar mobiele telefoon weer in haar zak. Hij kan barsten.
Anne neemt een diepe zucht en kijkt weer naar buiten. Krampachtig probeert ze in haar hoofd iets van een verhaal te vinden die haar uit deze situatie kan redden. Ze ziet zichzelf in gedachten voor de klas staan. Stamelend. Naar beneden kijkend. De blikken van haar klasgenoten ontwijkend. Haar jaargenoten Scenario vóór haar hebben dan natuurlijk al zenuwachtig maar met de nodige humor hun verhaal verteld. Het hoeft niet perfect en ‘rond’ te zijn, had de geliefde docent Mark gezegd. Een richtlijn is prima. Als het idee maar duidelijk is. Ze bijt op haar onderlip. Nu niet gaan huilen. Het ergste wat haar kan overkomen is dat iemand anders het script schrijft. Nou, die doet maar. Veel succes. Het kon haar op dit moment niets meer schelen. Als deze dag maar voorbij is. Dan kan ze weer verder en mooie verhalen maken. Zonder stress gaat het vast beter.
09 Dec '03 - 01:19[HET SCENARIO - 1]
Twee mannen zitten in de trein. Je weet dat ze bij elkaar horen, maar de mensen in de coupé zien het niet. Schuin kijken ze elkaar aan. Als de ene man zijn hand tegen zijn oren drukt, stapt de andere man op. Dit was hét afgesproken teken en hij loopt naar de WC. De andere man volgt snel. Nu snel handelen. Het koffertje mag immers nooit uit het oog worden verloren. Als de ene man het koffertje achterlaat in de WC, gaat de andere daarna...
Anne stopt met schrijven. Wat ging hij ook weer doen?
Hè verdorie, ze had het ook meteen op moeten schrijven toen ze het bedacht. Nu weet ze het niet meer. En nu haalt ze ook steeds ‘de ene man’ en ‘de andere man’ door elkaar.
Ze legt haar pen neer, leunt naar achteren en zucht. Over een uur moet ze het begin van het scenario afhebben. Vanmiddag is de eerste belangrijke bespreking waar iedereen in het kort uitlegt waar hun korte film over gaat. Over vier weken gaan ze draaien en de casting begint over twee weken. Marcel van Hoof - tweede jaar Filmacademie - is de cameraman, Rachel Bloemers eerstejaars Filmacademie - de producer. Anne eerstejaars Scenario - is verantwoordelijk voor het verhaal. Een onmogelijke opgave. Anne is te laat. Weken van mooi weer spelen en zeggen dat alles goed komt, levert nu een groot doemscenario op.
Anne zit bewegingsloos op haar stoel, knieën opgetrokken, en staart naar geprinte vellen op tafel. Tussen de A4-tjes liggen velletjes met lijntjes, gescheurd uit notitieblokjes en chaotisch beschreven in Anne's blokhandschrift. Lege verpakkingen van Sultana’s geven het geheel een beetje kleur. In deze brei is een verhaal in wording, maar welke is een raadsel. Een begin is er niet, laat staan een einde.
Het is elf uur als Anne naar buiten gaat. De drukte van de stad komt op haar af. Bij de tramhalte gaat ze tegen een scheve paal staan. Ze heeft het koud. Het zit haar niet lekker dat ze straks iedereen de waarheid moet zeggen. De waarheid dat ze niets op papier heeft gekregen. Ze kan natuurlijk zeggen dat er iets ernstigs gebeurd is, iets waardoor ze niet aan het scenario heeft kunnen werken. Maar ze kan onmogelijk zeggen dat ze er nog niet aan is begonnen. Dat na zeven maanden les over ‘causale verbanden’, ‘rond schrijven’ en ‘actieve personage’ ze de eerste echte opdracht totaal verneukt. Juist nu het er op aankomt.
Want in deze fase van de opleiding zijn het geen korte opdrachten meer, waar je in het klein een dagelijkse situatie schetst. Daar is Anne goed in. Altijd kijkt ze om haar heen, schrijft ze de dialogen die ze opvangt tussen mensen op, en kijkt ze naar hun lichaamstaal. Tientallen notitieblokjes vol met zinnen, mooie woorden en komische situaties heeft ze in de kast staan. Daar is ze een eind mee gekomen. Anne is tot nu toe de beste van haar jaar. Maar nu er een filmpje moet worden geschreven van ‘minimaal acht minuten met een spannende plot’ is Anne onzeker en vloeit al haar inspiratie uit haar weg.
Anne schrikt op door de tram. De mensen bij de halte zijn zich al bewust dat de tram eraan komt. Routinematig lopen ze naar achteren. Anne gaat niet vaak met de tram, maar haar fietsband is gisteren lek gegaan. Dan maar met de tram. Ze stapt naar binnen. De bedompte geur van vochtige winterjassen komt op haar af. Gatver, wat stinken die trams toch altijd. Anne gaat zitten.
Achter haar een meisje die door de telefoon schreeuwt:
... hoezo is hij een lul? Zij gaat vreemd hoor... Hij moet dat toch inmiddels weten... ja.. absoluut... ja, inderdaad, absoluut...
‘Absoluut’ is een woord dat ik moet onthouden, denkt Anne. Dat kan ik in de toekomst gebruiken. 'Absoluut' is een stopwoordje dat heel tv-kijkend Nederland van elkaar heeft overgenomen. Vooral glimmende acteurs in praatprogramma’s met een grote loungebank waar camera’s artistiek omheen draaien, hebben daar een handje van, de hele tijd ‘absoluut dit’ en ‘absoluut dat’ zeggen. Het is een stopwoordje dat zekerheid uitstraalt. Je kan ook ‘ja’ zeggen, maar dat zegt niets. Wat ja? Ja, absoluut.
... nou, ik ga je hangen.. want.. ja, absoluut.., you’re right... doei
Anne ziet het meisje niet, maar ze ruikt bubblegum en hoort haar smakken. In gedachte ziet ze een rode bank met pluche roze kussentjes. En ze leest de Veronica gids, honderd procent zeker de Veronica gids. Anne vraagt zich af of het nu zeker is dat hij het weet dat ze vreemd gaat, of niet. Ach, hij komt er binnenkort toch wel achter, want het meisje achter haar lult d’r bijdehante mond voorbij. Absoluut.
(einde deel 1)
07 Dec '03 - 00:10[FICTIE]
Ik moet ongeveer tien geweest zijn toen mijn beroepswens duidelijk werd. In de tientallen vriendinnenboekjes die ik heb ondergekliederd en beplakt met stickertjes, schreef ik steevast onder het kopje ‘wat wil je later worden?’ drie beroepen op: ‘Archeologe’, ‘gymlerares’ of ‘schrijver’. Mijn toekomst moest het liefst een combinatie worden van deze drie.
Veel kids schreven in het pré-Idols tijdperk bijna allemaal standaard ‘beroemd’ op. Dit beroep leek mij tamelijk onbereikbaar, maar velen geloofden er heilig in en deden fanatiek hun act tijden de vele volksdansoptredens, toneelopvoeringen of culturele middagen.
Soms deden er onverwacht ook ‘grote mensen’ mee. Eén leraar heeft zichzelf tijdens een playbackshow onsterfelijk belachelijk gemaakt door als Michael Jackson op het kleine wankele podium te dansen. Hij riep de hele tijd machteloos ‘Let op, nu ga ik de Moonwalk doen!’. In alle macht probeerde hij zijn voeten soepel naar achteren te gooien wat natuurlijk niet lukte. Waarschijnlijk was het toen toch waar wat men zei; dat hij een beetje gek was. Jaren later nog hoorde je ‘Who’s Bad’ fluisteren als hij dronken in de Dorpsstraat liep.
Ikzelf heb trouwens ook één keer meegedaan aan de playbackshow. Ik moest wel; je voor het vierde achtereenvolgende jaar ziek melden, zou gaan opvallen. Het werd een fiasco. Na twee coupletten
Like a Virgin van Madonna met een nepsigaret in mijn mond werd ik door een lerares en een overblijfmoeder van het podium gehaald. Ik vond dat jammer omdat ik tijdens het derde couplet pas de troef uit de kast zou halen: een fictieve roeiboot. Net zoals die clip in Venetië zou ik ritmisch naar achteren bukken zodat ik zogenaamd ook net niet al die bruggen zou raken. Al het heftig repeteren voor de spiegel ten spijt; mijn ouders werden gebeld of ze alsjeblieft zo snel mogelijk wilden komen.
Dat je je ouders dit aandoet, bleef de overblijfmoeder maar hoofdschuddend zeggen. Mijn allereerste aanraking met het paradijselijke
fortune and fame werd voor eeuwig in de kiem gesmoord.
Nee, dan maar schrijven, dat leek mij wel wat. Dan kon je al die mooie boeken die je las, zélf gaan verzinnen. En ik was nogal een boekenwurm. Ik had ook een dagboek, vanaf mijn achtste. Ik had al snel door dat het ook leuk is om verhalen die je schreef terug te lezen. Dat is nu soms een aparte ervaring wanneer je stukjes leest van toen je acht was. Want eigenlijk kan je die tijd, afgezien van wat flarden, niet meer goed herinneren. Het geschrevene staat mij wel als de dag van gisteren voor de geest. Die verhaaltjes heb ik uit alle macht proberen op te schrijven met alle fouten van dien, maar het bewijs is er: ik ben ook ooit acht geweest.
Nu verdien ik met schrijven mijn geld. En dat is leuk. Maar ik zou meer fictie willen schrijven, en heb besloten dat op deze weblog te doen. Bovenstaande stukje is direct een voorbeeld. Het is fictie. Maar ook gedeeltelijk waar. De waarheid laat ik maar in het midden.
Vanaf volgende week wordt deze weblog een beetje anders. Ik weet nog niet precies hoe en wat, maar er komt een doorlopend verhaal, of misschien wel korte stukjes in de derde persoon. Preceis weet ik het nog niet. Af en toe zal ik er ook als Ellen zijn met een verslagje. En in febrauari 2003 (maart?) wordt het helemaal feest. Dan komt er een nieuwe weblog, gemaakt door
Bart van der Griendt. Een verjaardagscadeautje omdat mijn weblog één jaar bestaat.
En U? U kan alles lezen.