29 Jan '04 - 08:57[AVONDJE MUZIEK]
Er is één plek in Amsterdam waar je op woensdag avond gratis naar mooie muziek kan luisteren: Studio Desmet. Daar vandaan wordt vanaf 22.00 het radioprogramma Club 3voor12 gemaakt, vroeger Club Lek genaamd. Oorspronkelijk zou het gisteravond een volle bak zijn, maar het was relatief rustig. Erwin Kroll heeft zijn werk goed gedaan met zijn overspannen reactie van "ga vooral niet de weg op!"... Pffff, Het sneeuwde niet eens en het was compleet windstil toen ik naar Amsterdam Oost fietstte.
Ik ben alleen het eerste uur gaan luisteren. Maar wel naar een prachtige artieste: Dayna Kurtz. Deze Amerikaanse singer/songwriter maakt mooie, poëtische liedjes. Rustig zit ze daar met haar enorme slide-gitaar die ze bespeelt als een compleet orkest; van hard naar zacht en alles daar tussenin. Af en toe laat ze haar instrument heerlijk rammelen en de dynamiek die ze er uit haalt is verbluffend (zachtjes, zachter, nog zachter....)
Haar muziek houdt het midden tussen jazz, blues, folk en country en is warm. Luisterend naar Kurtz' doorleefde stem herken je een combinatie van Marianne Faithful, Joni Mitchell, Janis Ian, Norah Jones en Meshell Ndegeocello. Kortom: folky maar met soul. Haar liedjes zijn eerder sfeervol dan klassieke singer/songwriter-songs maar weten je te raken. Vooraan zat ik, op de grond en kon heerlijk wegdromen. Deze week ga ik haar album 'Postcards from downtow' ergens luisteren.
Helaas heb ik de Belgisch/Nederlandse band Kamino gemist omdat ik nog achter de computer moest voor een deadline vandaag. Maar vorige week speelde ze in de bovenzaal van Paradiso en heb ik van ze kunnen genieten. Kamino maakt mooie, licht swingende, lieve songs met ontegenzeggelijk die Belgische inslag. Luister maar eens naar hun album 'Men Leave, Women Go Crazy',
28 Jan '04 - 09:37[SNEEUW]
Deze foto is speciaal gemaakt voor Wout (Thailand) en Raime (Thailand, Laos, China). Veel plezier guys!
26 Jan '04 - 17:10[BRAINTJE VS. EXTINCE]
Ja! We hebben toch stoere rappers! Brainpower en Extince hebben verbaal ruzie. De rapper met de zachte tongval heeft Braintje gedist in de track 'Doorgaan'. En die heeft als reactie het nummer 'Ghosbusters' geschreven van meer dan 8 minuten om Extince af te zeiken. Je kan het downen op de site van Brainpower. Ik vind het een coole track van Braintje (vette classic sample).Eindelijk gebeurt er eens wat in Nederhiphopland! Hopelijk blijft het zo en gaan die gasten elkaar niet opeens omarmen bij MTV of in een reportage bij Ivo Niehe. Ik wil gewaagde uitspraken van beide pissige heren in diverse muziekbladen en dagbladen! En meer tracks van dit kaliber!
En die ghetto's denken we er maar bij....
24 Jan '04 - 19:36[SNEL, SNELLER, SNELST]
Altijd leuk, een wedstrijdje.De eerste drie mensen die NU een comment achterlaten (maakt niet uit wat..), krijgen een fijn **Ellenweb_compilatie_cd'tje** thuisgestuurd.
Snel!
Go go go!
Voor de verliezers: ik zal de tracklisting publiceren. En doe vooral de volgende keer weer mee.
15:35[HET ZATERDAGMIDDAG-GEVOEL]
22 Jan '04 - 11:41[ME LOVE YOU LONGTIME]
Gisteren viel ik in het tv-programma 'Op Avontuur' op Nederland 3 (VARA). Verslaggever Michiel van Erp was daar te zien met een aantal Hollandse mannen die naar de Philippijnen reizen om een 'droomvrouw' te kopen. De camera bleef vaak gepast op afstand maar de geluidszender registreerde feilloos.Willie, een sullige veertiger met bierbuik die nog nooit een meisje heeft gehad, bladert in een boek. Daarnaast zit een man die 'de scene' kent en Willie helpt met keuren. Terwijl er een meisje naast Willie zit., wordt er overlegd: "Ja, ze is nu inderdaad een beetje mager. Maar je weet wat er is gebeurd met *naam*... die is ook behoorlijk vet geworden toen ze eenmaal in Nederland was." Gelukkig heeft iemand er verstand van, want Willie is niet echt snugger.
Verder zie je beelden van de ouders die ogenschijnlijk vriendelijk lachen om het naderende afscheid van hun dochter die naar een regenachtig land vertrekt met fietspaden en lantaarnpalen. Ze leggen de keus bij het meisje zelf. Die vertelt de verslaggever dat zij niet kan slapen omdat ze een belangrijke keuze moet maken. Willie is intusssen snorkelen om even zijn gedachten te verplaatsen. Daarna komen ze weer bij elkaar. Een grote blanke man legt zijn handen om de fragiele schouders van het meisje. 'Aandoenlijk', maar met een vreemde bijsmaak.
Vergeleken met kinderporno, prostitutie en andere activititeiten die in Azië het daglicht niet kunnen verdragen, is dit een redelijk onschuldige zaak. Een Hollandse man die een Aziatische vrouw koopt en haar wellicht een beter leven geeft in Nederland. Als Willie lief voor haar is waarom niet? Maar vreemd blijft het...
Het einde van de reportage is fantastisch. Michiel belt buiten in de regen op een steiger met het stel die net getrouwd is. Je hoort Willie en het meisje door te telefoon terwijl je trouwfoto's ziet. Hoorde ik daar nou een twijfeling in haar stem op de vraag of ze het leuk vindt?
Hieronder een verhaal die ik schreef toen ik december 2003 een rondreis maakte in Azië:
In Bangkok was het me nog niet echt opgevallen, maar in de stad Chiang Mai doet niemand er moeilijk over: prostitutie. Hier lopen westerlingen hand in hand over straat met fragiele, jonge Thaise meisjes op enorme hakken. Even voor de duidelijkheid. Ze lopen niet knusjes bij elkaar omdat ze fijn een stukje gaan wandelen. Nee, ze hebben elkaar net ontmoet in een van de vele bars en restaurants en zoeken nu een geschikte plaats om te neuken. (Ja, laten we het beestje maar gewoon bij z'n naam noemen). Of ze kennen elkaar al een aantal dagen en zijn heel erg verliefd. "Me love you longtime"
De mannen zijn zonder uitzondering redelijk op leeftijd, vaak Brits, niet echt knap (whoaa!), beetje bleek en gezet. Maar dan hebben we het ook wel over het ordinaire niveau van 'blowjob 100 bath' (2,5 euro). Dit bedrag weet ik omdat mijn medereiziger Ron 's nachts wordt aangesproken. "Can I go home with you?". Zelfs als ik als meisje naast hem loop, slaat ze zonder gene haar handen om hem heen. Ongelooflijk. (Naar alle waarschijnlijkheid kan je over dit bedrag nog geil onderhandelen. Ik bedoel: de ticket hier naar toe is redelijk aan de prijs, maar daarna wordt het levensonderhoud spotgoedkoop!)
Maar eerlijk is eerlijk; dit hele schouwspel heeft natuurlijk wél wat. Gisteravond zijn we gaan poolen in de 'Ba Boe Ba Ba Bar', zo'n tent met veel dames en nog meer flikkerende lichtjes. De lokatie van deze hoerenkast ligt op een steenworp afstand van de guesthouses van de backpackers. Om de vijf meter wordt er geroepen om mensen naar binnen te lokken. Maar ja, waar moet je nou naar binnen? Het is overàl 'gezellig'. De serveerster met het sexy zilveren topje vangt uiteindelijk onze aandacht en we stappen de bar in. Bij binnenkomst lijken alle pooltafels bezet maar schijn bedriegt; twee dames staan poeslief hun keu af om ons te laten spelen. Ze rapen zelfs alle ballen bij elkaar om het in het driehoekje te leggen. Ik kijk intussen naar het vrolijke ballenspel van de buren. Er wordt half over de pooltafel gehangen, de heren helpen geduldig bij een moeilijke stoot, en de dames lopen met hun keu heupwiegend om de tafel. Mijn ogen dwalen naar beneden. Mijn outfit bestaat momenteel uit een lompe korte broek, een vies t-shirtje en teva sandalen. Op mijn onderbenen zitten rode plekken en bulten van de muggenbeten. Mmm... charmant.
Er wordt overigens niet alleen gepoold. Om mysterieuze redenen zitten alle 'stelletjes' aan de bar vier-op-een-rij te spelen! De taalbarrière is onoverbrugbaar dus het voorspel en gekietel gaat niet met woorden maar met platte stenen die in gleufjes moet worden geschoven. Niet nadenken, maar doen is hier het motto. Bij dit spelletje wordt de hele tijd enorm gelachen. Vier-op-een-rij is dus niet saai maar grappig! Opmerkelijk.
Wat iedereen in die tent doet, moet 'ie zelf weten maar wat me aan het hart gaat, zijn de vele kinderen die roosjes verkopen. Er lopen er hier tientallen op straat. Er zijn er bij die maximaal drie jaar oud zijn en nauwelijks hun ogen kunnen openhouden. Tja, je kan natuurlijk die hele bos kopen zodat ze naar bed kunnen, maar dat helpt niets. Eén jochie hangt op blote voeten de clown uit en trekt rare bekken. Hij begint tegen me aan te hangen en geeft kusjes op mijn onderarm. Met zijn onschuldige gezichtje kijkt hij me lief aan. Wat moet ik hier nou weer mee? Ik besluit toch geen geld te geven.
Chiang Mai is een mix van alternatieve backpackers, monniken, hoeren, internetcafé's, mismaakte bedelaars, rijke Thai, ontelbare noodlebars, een Night Bazar met honderden kraampjes, een podium met een travestietenshow, knetterende brommers, homo-bars, indrukwekkende tempels, scholieren in smetteloze blauwe uniformen en fietsende toeristen. Een indrukwekkend stadje. Straks neem ik de bus naar Pai, een klein dorpje 134 kilometer naar het noord-westen. Ondanks deze korte afstand een tocht van drie uur. Mijn Brabantse medereizigers Ron en Ronald zijn vertrokken naar Chang Rai waar ik over een paar dagen naar toe ga. Ik ben weer alleen. In Pai ga ik bedenken hoe mijn reis verder gaat. Ik vermaak me wel. Heb net het boek 'Backpacking alone can be murder'. Fijne lectuur!
17 Jan '04 - 09:12[...]
In de praktijk blijkt dat de praktijkervaring praktisch nooit werkt.**ietsje anders (met inspiratie via Maarten):
Theoretisch is gebleken dat de praktijkervaring in de praktijk praktisch niet werkt.
15 Jan '04 - 20:11[ARNHEM]
Vandaag was ik in Arnhem. En waarom? Ja, dat ga ik jou aan je neus hangen!Omdat ik een half uurtje eerder op lokatie was dan gepland, heb ik koffie gedronken bij een koffiecorner. Je hebt het in een vreemde stad niet voor het kiezen, dus komt je terecht in een suffe tent. Deze bevond zich in een winkelstraat identiek aan alle winkelstraten van Nederland: Bakker Bart naast Blokker, naast Hema naast Free Record Shop, naast BelCompany, naast Etos, naast Jamin, naast Douglas. Zelfs de straatstenen heeft de gemeente Arnhem afgekeken van Hilversum, Groningen, Utrecht, Haarlem enz.
In deze koffiecorner (de naam ben ik vergeten, maar het had iets te maken met stroopwafels) was een muurschildering gemaakt met een rijmpje. Over dat iemand een koffie verkeerd had besteld, maar een cappuchino kreeg, waarop de serveerster antwoordde: "maar dat deed ik niet expresso!". Pfffff. Deze dijenkletser is door de eigenaar dus zo briljant bevonden dat het op een muur is vereeuwigd. En al een tijdje zo te zien, want de letters brokkelde al een beetje af. Over twee maanden wordt het vast bijgepunt. Maar de spreuk wordt er niet beter op.
Voor mensen die niet binnenkort naar Arnhem gaan, maar toch de laatste mode aldaar willen weten. We gaan het even doornemen: voor de jongens is het strak naar achteren gekamd haar, een leren jasje en van die slofgympjes. Voor meisjes een kort rokje met eighties kniekousen en lang haar met een kuif. Nee.. geen grap! En ik ga heus niet nu de stoere Amsterdammer uithangen die de 'de provincie' in de zeik neemt! Maar het was toch echt zo. Sterker nog: ik vond het hoogst opmerkelijk en modebewust.
Arnhem. Het was gezellig. Dank je wel.
(Misschien kan iemand uit Arnhem even een reactie achterlaten? Bij voorbaat hartelijk dank.)
14 Jan '04 - 18:36[HALLO]
Pholph's Scrabble Generator     My Scrabble© Score is: 13. What is your score? Get it here. |
... En zo ben ik weer een beetje bijgelezen! Leuk is dat. Eén week ben je niet aan het loggen maar dan duik je vervolgens ook zo weer in. Je scrollt de sites naar beneden en leeft mee. Lijn die gestopt is met roken (go girl!), Raime die op reis is naar Azië (hij heeft mijn malariapillen van vorig jaar bij zich) en Camarados (met het super coole vraagstuk of een tosti meer of minder calorieën bevat dan een 'droog' broodje kaas). En natuurlijk wat berichtjes over de weblogmeeting. Helaas, ik was er niet. Ik zat in Groningen op het muziekfestival Noorderslag. Overdag zijn daar seminars voor 'professionals' en aldaar heb ik mijn eerste panel samen met Robbert van het Popinstituut voorgezeten. Dat wil zeggen: tafel, glaasje water, microfoon, publiek en de directeur van MTV die we gingen interviewen. Spannend maar het ging goed. 's Avonds zag ik ook Vodoliber en Zebra gezellig rondhobbelen tussen de optredens.
Januari is goed begonnen. Tot nu toe loopt alles voorspoedig. Ik ben blij dat iedereen weer hard aan het werk is. Geen gelul met feestdagen en extra vrije dagen. Gewoon vlieguren maken achter de computer, op pad zijn en aan de slag! Alles en iedereen bereikbaar. Het overzicht is terug.
Inmiddels ook Lord Of the Rings 3 gezien. Drie kwartier voor het einde kreeg ik in de bios een zeldzame lachbui met vriendin R. Sorry hoor, maar toen Frodo op een spierwit bed gezelschap kreeg van al zijn 'vriendjes' werd het ons teveel. Sam had nog net geen rode roos in zijn mond. Het is zoetzappig lachen met een lichte filter op de lens tot in de puntjes uitgwerkt. En die grote voeten met haren erop, daar ben ik wel klaar mee...
Nu ga ik naar een heerlijk Thais restaurantje: Cook Kai. Daar staan Thaise dames de sterren van de hemel te koken op een paar vierkante meter. Het is een klein tentje maar de sfeer is warm en als ik er ben, maakt het mij gelukkig. Het doet mij denken aan Thailand en de muziek uit de luidsprekers klinkt kitsch. Saswadika!
06 Jan '04 - 19:09[...]
Heb ik weer...Heb ik trek in een oliebol.